Mity o MGF (mechaniczny czynnik wzrostu)

Wokół mechanicznego czynnika wzrostu (MGF) przez dwie dekady narosła cała mitologia. Posty na forach i opisy ze stron sprzedawców obiecują punktowy wzrost mięśni, nowe włókna mięśniowe i „naturalne” bezpieczeństwo. Redakcja zebrała najpowszechniejsze twierdzenia i porównała je z tym, co naprawdę wiadomo z literatury naukowej.

Skąd biorą się mity o MGF

Większość mitów o MGF ma realne naukowe „ziarno”, które z czasem zostało uproszczone i wyolbrzymione. Na początku lat 2000. laboratorium Geoffreya Goldspinka opublikowało serię prac o izoformie IGF-1 pojawiającej się w mięśniu w odpowiedzi na rozciąganie. Sami autorzy ostrożnie mówili o hipotezach i perspektywach, ale w popularnym przekazie hipotezy te szybko przekształciły się w „udowodnione fakty”.

Drugim źródłem mitów stał się marketing. Sprzedawcy peptydów badawczych są zainteresowani barwnymi opisami, a konsument zwykle nie ma jak ich sprawdzić. Frazy w rodzaju „klinicznie udowodnione” lub „działa jak naturalny hormon” są kopiowane ze strony na stronę bez odwołań do źródeł.

Trzecie źródło to osobiste doświadczenie. Osoba, która stosuje MGF, zwykle jednocześnie trenuje, zmienia dietę i często używa innych preparatów. Wszelkie postępy jest skłonna przypisywać peptydowi, choć wyodrębnienie jego udziału jest niemożliwe.

Wreszcie swoją rolę odgrywa zamęt terminologiczny. Słowem „MGF” nazywa się i naturalny wariant splicingowy genu, i transkrypt RNA, i syntetyczny peptyd, i jego pegylowaną formę. Wynik uzyskany dla jednego z tych obiektów często automatycznie przenosi się na inny.

Mity o skuteczności

Mit 1. „Skuteczność MGF została udowodniona u ludzi”.To nieprawda. Nie istnieją opublikowane randomizowane badania kontrolowane, w których syntetyczny MGF podawano by ludziom i oceniano przyrost masy mięśniowej lub siły. Dane u ludzi dotyczą jedynie pomiaru naturalnej ekspresji IGF-1Ec w bioptatach mięśni po treningu — na przykład w pracy Hameeda i wsp. z 2003 roku.

Mit 2. „MGF tworzy nowe włókna mięśniowe (hiperplazja)”.Idea pochodzi z badań na kulturach komórkowych, gdzie E-peptyd stymulował proliferację mioblastów (Yang i Goldspink, 2002). Ale proliferacja komórek prekursorowych na szalce Petriego to nie to samo, co pojawienie się nowych włókien w dorosłym mięśniu człowieka. Dowodów na hiperplazję pod wpływem MGF u ludzi brak, a niezależna weryfikacja Fornaro i wsp. z 2014 roku nie potwierdziła nawet efektu na mioblasty.

Mit 3. „Można rozbudować konkretny mięsień miejscowym wstrzyknięciem”.Ten mit opiera się na tym, że naturalny MGF działa autokrynnie i parakrynnie. Jednak opisuje to miejscowe wytwarzanie peptydu przez same komórki mięśniowe, a nie wynik wstrzyknięcia z zewnątrz. Żadnych kontrolowanych danych o „punktowym” wzroście mięśni po podaniu syntetycznego peptydu nie ma.

Mity o mechanizmie działania

Mit 4. „MGF to po prostu wzmocniony IGF-1”.W rzeczywistości syntetyczny MGF to fragment E-peptydu, który nie zawiera sekwencji dojrzałego IGF-1. Zatem klasyczny mechanizm IGF-1 — wiązanie z receptorem IGF-1R — nie jest dla niego potwierdzony. Przegląd Philippou i wsp. z 2014 roku podkreśla, że bioaktywność E-peptydów wciąż pozostaje kwestią otwartą.

Mit 5. „Im więcej MGF, tym większy wzrost”.Nawet dla naturalnych czynników wzrostu zależność „dawka–efekt” rzadko bywa liniowa: odpowiedzi komórkowe się wysycają, receptory obniżają wrażliwość, włączają się mechanizmy sprzężenia zwrotnego. Dla MGF danych zależnych od dawki u ludzi w ogóle nie ma, więc twierdzenie to nie ma żadnych podstaw.

Mit 6. „Syntetyczny MGF działa tak samo jak własny”.Naturalny produkt genu IGF-1 powstaje w określonym miejscu i w określonym momencie — w odpowiedzi na bodziec mechaniczny — i prawdopodobnie w znacznej mierze istnieje jako część białka prekursorowego. Krótki syntetyczny peptyd podany z zewnątrz szybko ulega rozkładowi przez proteazy krwi i tkanek. Właśnie z powodu niestabilności pojawiła się pegylowana wersja PEG-MGF.

Jeszcze jedno powszechne uproszczenie to przekonanie, że MGF „uruchamia” komórki satelitarne tak samo jak trening. Trening aktywuje całą sieć sygnałów — mechanicznych, metabolicznych, zapalnych, hormonalnych. Izolowany peptyd, nawet jeśli działa, odtwarza najwyżej niewielką część tej sieci.

Mity o bezpieczeństwie i legalności

Mit 7. „MGF jest bezpieczny, bo jest naturalny”.To, że podobna sekwencja istnieje w organizmie, nie czyni bezpiecznym syntetycznego produktu o nieznanej czystości, stężeniu i sterylności. Ponadto MGF jest częścią osi IGF-1, którą dane epidemiologiczne wiążą z ryzykiem niektórych rodzajów raka (Renehan et al., 2004), a o długoterminowych skutkach podawania peptydu ludziom nic nie wiadomo.

Mit 8. „MGF jest legalny, bo sprzedaje się swobodnie”.Sprzedaż z oznaczeniem „do celów badawczych” nie oznacza zezwolenia na stosowanie u człowieka. MGF nie jest zarejestrowany jako lek przez żaden duży organ regulacyjny. W sporcie mechaniczne czynniki wzrostu są wprost wymienione w grupie S2 Listy zakazów WADA i zakazane stale.

Mit 9. „Peptydy nie są wykrywane w kontroli antydopingowej”.To niebezpieczne przekonanie. Laboratoria antydopingowe opracowały i stosują metody spektrometrii mas do wykrywania syntetycznych peptydów, a próbki są przechowywane i mogą być ponownie analizowane latami później nowymi metodami. Dla sportowców podlegających testom stosowanie MGF stanowi naruszenie przepisów antydopingowych.

Osobno warto wspomnieć o ryzyku związanym z samymi wstrzyknięciami: zakażenia, ropnie, reakcje alergiczne na domieszki. Nie zależą one od deklarowanej zawartości fiolki i są realne dla każdego niesterylnego produktu.

Jak krytycznie oceniać informacje o peptydach

Mity o MGF to typowy przykład tego, jak hipoteza naukowa przekształca się w reklamową obietnicę. Kilka prostych pytań pomaga odróżnić informację opartą na dowodach od marketingu.

• Czy są odwołania do konkretnych publikacji i czy dotyczą one właśnie ludzi?
• Czy źródło rozróżnia naturalny transkrypt, syntetyczny peptyd i jego pegylowaną formę?
• Czy wspomniano o wynikach negatywnych lub sprzecznych, jak praca Fornaro z 2014 roku?
• Czy powiedziano o statusie substancji — rejestracji, zakazie WADA, braku badań klinicznych?
• Czy autor tekstu nie sprzedaje przypadkiem tego samego produktu, który opisuje?

Jeśli odpowiedzi na większość pytań są przeczące, informację warto traktować jak reklamę. Dla głębszego zrozumienia warto czytać artykuły przeglądowe w recenzowanych czasopismach, na przykład przegląd Matheny’ego i wsp. z 2010 roku, gdzie uczciwie opisano zarówno perspektywy, jak i luki.

Wnioski redakcji

Większość popularnych twierdzeń o MGF — od hiperplazji po punktowy wzrost mięśni — to wyolbrzymienie wyników badań na komórkach i zwierzętach. Kontrolowanych danych o podawaniu syntetycznego MGF ludziom brak.

Mit o „naturalnym bezpieczeństwie” ignoruje nieznaną jakość produktów, związek osi IGF-1 z ryzykiem onkologicznym oraz brak danych długoterminowych. Mit o niewykrywalności przeczy realnej praktyce laboratoriów antydopingowych.

Realny, udowodniony sposób aktywacji miejscowej odpowiedzi IGF-1 mięśnia to trening z obciążeniem mechanicznym, wystarczające odżywianie i regeneracja.

Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj nasze artykuły o historii odkrycia MGF, o ryzyku onkologicznym MGF oraz o mitach wokół PEG-MGF.

Bibliografia

1. Yang SY, Goldspink G. Different roles of the IGF-I Ec peptide (MGF) and mature IGF-I in myoblast proliferation and differentiation. FEBS Lett. 2002;522(1–3):156–160.
2. Hameed M, Orrell RW, Cobbold M, Goldspink G, Harridge SD. Expression of IGF-I splice variants in young and old human skeletal muscle after high resistance exercise. J Physiol. 2003;547(1):247–254.
3. Fornaro M, Hinken AC, Needle S, et al. Mechano-growth factor peptide, the COOH terminus of unprocessed insulin-like growth factor 1, has no apparent effect on myoblast primary cultures. Am J Physiol Endocrinol Metab. 2014;306(2):E150–E156.
4. Matheny RW Jr, Nindl BC, Adamo ML. Minireview: Mechano-growth factor: a putative product of IGF-I gene expression involved in tissue repair and regeneration. Endocrinology. 2010;151(3):865–875.
5. Philippou A, Maridaki M, Pneumaticos S, Koutsilieris M. The complexity of the IGF1 gene splicing, posttranslational modification and bioactivity. Mol Med. 2014;20:202–214.
6. Renehan AG, Zwahlen M, Minder C, et al. Insulin-like growth factor (IGF)-I, IGF binding protein-3, and cancer risk: systematic review and meta-regression analysis. Lancet. 2004;363(9418):1346–1353.
7. World Anti-Doping Agency. The World Anti-Doping Code: International Standard — Prohibited List. Montreal: WADA; актуальна редакція.